Ja po roku we wnętrzach

stojese.jpg

Lubię porównywać daty i szukać w nich zależności. Dokładnie rok temu z podekscytowaniem wcześniej kładłam się spać, żeby wyspać się przed pierwszym dniem pracy, który miał być wycieczką do trzech klientów. Doskonale pamiętam, jak tamtego dnia obudziłam się bez przesuwania budzików w nieskończoność. Może lekką ironią losu jest fakt, że projekt, którego inwentaryzację wtedy robiłam, dopiero wchodzi w fazę realizacji.

Nie chcę brzmieć pompatycznie, ale jeśli pamiętacie osobę z wpisów z zeszłego roku – zachwyconą i chodzącą z głową w chmurach, to wiecie, że to, co wydarzyło się rok temu, było dla mnie czymś wyjątkowym.

Po paru miesiącach w biurze pisałam o dobieraniu poduszek. Od tamtego wpisu minęło wiele czasu, zdążyłam się obronić i zacząć studia magisterskie i dojść do wniosku, że strasznie się wtedy wymądrzałam. Co najważniejsze jednak, przekonałam się, że jestem w stanie poradzić sobie z dwoma czasochłonnymi dorosłymi obowiązkami, którymi jest studiowanie architektury i projektowanie wnętrz w biurze projektowym. Fakt, czasem obie rzeczy nie są traktowane ze stuprocentowym zaangażowaniem, ale w życiu trzeba szukać kompromisów.

Dowiedziałam się jeszcze więcej o sobie. Zauważyłam, że mam w sobie zapędy do pracoholizmu i że czasem za dużo myślę o pracy. Postanowiłam, że muszę szukać pobocznych projektów, żeby nie wpaść w schemat. Rozwinęłam jeszcze bardziej moje umiejętności kontaktu z ludźmi, szukania w nich odpowiedzi na pytania i empatii. Ostatnio bardzo podbudowało mnie, że z małą pomocą jestem w stanie poprowadzić spotkanie z klientami i zaprezentować im koncepcję na ich mieszkanie.

Wiem, ile nie wiem. Mimo tego, że ogarniam już nieco więcej pracę stolarza niż jeszcze niedawno, to zawiłości konstruowania i projektowania mebli są wciąż nie do końca przeze mnie odkryte. Każdego dnia przekonuję się, jak duże znaczenie ma każda kreska, bo niesie ze sobą zupełnie inne znaczenie. Łapię się na tym, że szukam konkretów, nie zadowala mnie to, jak coś wygląda na wizualizacji, chciałabym wiedzieć, jak osiągnąć dany efekt, jak to będzie zrobione. Powoli, małymi kroczkami uczę się i staram się obserwować jak najwięcej. Słuchać rozmów i poszczególnych wykonawców. Czytać.

Ponownie utwierdziłam się w przekonaniu, że praca solo nie daje tak dobrych efektów jak owocna współpraca. Wiem, że potrzebuję częstej krytyki i uwag, żeby naprowadzić mnie na dobry tor i zmusić do nietuzinkowego myślenia. Cenię sobie, gdy ludzie potrafią powiedzieć prosto z mostu, że coś jest nietrafione. Jednocześnie staram się zadawać sobie wciąż pytanie, jak można byłoby zrobić to inaczej, lepiej, piękniej. No i tak naprawdę bez współpracy nic się nie uda – projekt projektem, teoria teorią, ale gdy przychodzi co do czego i ktoś musi położyć ten kamień na ścianie albo zrobić poprawki popraweczek, to zaufani ludzie to skarb.

Odkryłam, że przesyt inspiracjami nie prowadzi do dobrego. Ciągłe przewijanie Pinteresta, branżowych blogów i stron bardziej przybija niż dodaje świeżych pomysłów. Oczywiście, warto raz na jakiś czas coś obejrzeć, ale nie robić tego non-stop, albo dawkować sobie kolorowe obrazki. Miewałam momenty w których czułam się, jakby wszystko było kopią kopii, wszędzie te same rozwiązania, a co najgorsze, że zaczynałam widzieć je na ekranie mojego komputera. Tak samo – pomysłów na wnętrza paradoksalnie można szukać poza wnętrzami jako tako. Czasem natchnie nas spacer, jakieś zjawisko czy skojarzenie. No i spacery… Tak, zdecydowanie obudziłam się z tego zaklętego kręgu nieustannego patrzenia w ekran. Parę godzin postu po pracy to naprawdę dobra opcja.

Za każdym razem czułam wdzięczność, gdy mogłam chociaż trochę pomóc znajomym i bliskim i podzielić się swoją wiedzą na tyle, ile jestem w stanie. Jeszcze dużo przede mną, ale gdy wiem, że mogę coś podpowiedzieć, to robię to z chęcią. Mimo, że to mała rzecz. Bardzo możliwe, że niedługo będą przede mną większe wyzwania w tym temacie. No i najważniejsze, powoli zaczęła klarować mi się wizja na to, co chciałabym w życiu robić. A za parę lat, kto wie, może otworzę własną pracownię.

To był super rok. Niech następny przyniesie jeszcze więcej dobrego. Więcej pokory, dostrzegania szczegółów i sumienności. A dziś, jestem tak bardzo za wszystko wdzięczna.

hania

 

5 uwag do wpisu “Ja po roku we wnętrzach

  1. Hania, cieszę się bardzo Twoimi sukcesami i tym, że robisz to co kochasz. I trzymam kciuki, by kolejny rok był jeszcze bardziej owocny w doświadczenia, wiedzę i momenty dumy oraz satysfakcji ❤️

    Lubię to

Porozmawiajmy! :)

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s